Ο μικρός πρίγκιπας

Η ιστορία του μικρού πρίγκιπα είναι ένα μαγικό παραμύθι γραμμένο για μικρούς και μεγάλους. Είναι ένα παραμύθι διαχρονικό, αφού εδώ και πενήντα τέσσερα χρόνια αφήνει με τονίδιο τρόπο άφωνους από συγκίνηση όσους το διαδάζουν.

Ένας πιλότος, που, κουρασμένος από τη σχέση του με τους ανθρώπους, ζει αποτραβηγμένος από αυτούς, σε μια από τις πτήσεις του αναγκάζεται να προσγειωθεί στην έρημο της Σαχάρας, γιατί το αεροπλάνο του παθαίνει βλάβη. Βρίσκεται στημέση του πουθενά, με προμήθειες νερού ίσα ίσα για οχτώ μέρες. Εκεί συναντάει το μικρό πρίγκιπα, ένα χρυσαφένιο παιδί, φερμένο από έναν άγνωστο πλανήτη μεγάλο όσο ένα σπίτι. Ο μικρός πρίγκιπας ταξιδεύει εδώ κι ένα χρόνο, επισκέπτεται καινούριους πλανήτες, θέλει να δει και να μάθει. Είναι όμορφος κι ευαίσθητος, αμείλικτος και διάφανος, περίεργος κιαπρόδλεπτος όπως μονάχα τα παιδιά μπορούν να είναι. 

Ο πιλότος, την ώρα που αγωνίζεται να επισκευάσει το χαλασμένο αεροπλάνο του κι ανησυχεί για την επιδίωσή του, αναγκάζεται ν' αντιμετωπίσει ένα παραμυθένιο πλάσμα, που είναι ερωτευμένο μ' ένα τριαντάφυλλο, που παρηγορεί τη μοναξιά του με ηλιοδασιλέματα, που έχει όλα κι όλα τρία μικροσκοπικά ηφαίστεια και λαχταράει ν' αποκτήσει ένα αρνάκι ­έστω κι αν αυτό είναι σε ζωγραφιά και δε φαίνεται, γιατί είναι κλεισμένο σ' ένα κασόνι.

Ο μικρός πρίγκιπας, μέσα από τις δροσερές αναμνήσεις του ταξιδιού του, ξετυλίγει μπροστά στα μάτια του πιλότου όλη την επιπολαιότητα, την υπεροψία, τη μιζέρια, τη δίψα για εξουσία και λεφτά, τη μοναξιά των ανθρώπων. [...]

 "Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους, και είναι κουραστικό για τα παιδιά να προσπαθούν πάντα και συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα".

"Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά - αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια".

Φιλοκτήτης

Ο Φιλοκτήτης στην Ελληνική μυθολογία ήταν γιος του βοσκού Ποίαντα και της Μεθώνης.Που έτυχε να περνά από την Οίτη όταν ο Ηρακλής ζητούσε από το γιο του Ύλλο να ανάψει την πυρά για να τον κάψει, αλλά εκείνος δίσταζε. Από τους παρευρισκόμενους μόνο ο Φιλοκτήτης πήρε την πρωτοβουλία κι έτσι ο ήρωας του χάρισε το τόξο του και τα δηλητηριασμένα βέλη του για να τον ευχαριστήσει. Ο Φιλοκτήτης συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο και μάλιστα τραυμάτισε θανάσιμα τον Πάρη, αδερφό του Έκτορα και παιδί του Πριάμου.Ο Φιλοκτήτης εκστρατεύει μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες εναντίον των Τρώων, επικεφαλής επτά πλοίων με Θεσσαλούς πολεμιστές. Στη Λήμνο, όπου κάνουν στάση, ο Φιλοκτήτης πλησιάζει πολύ κοντά σε ένα ναό της Αθηνάς και μια ύδρα, δηλητηριώδες ερπετό, τον δαγκώνει στο πόδι. Η πληγή του δε θεραπευόταν και ο ίδιος υπέφερε φοβίζοντας το στρατό, οπότε με προτροπή του Οδυσσέα και των Ατρειδών τον εγκαταλείπουν στο νησί. Εκεί, παραμένει δέκα χρόνια, καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου που δεν έχει λήξει ακόμα. Ωστόσο, βγαίνει χρησμός ότι οι Αχαιοί δε θα κυριεύσουν το Ίλιον, αν δε βοηθήσει το ανίκητο τόξο του Ηρακλή, ο οποίος πεθαίνοντας το είχε χαρίσει στο Φιλοκτήτη, που ήταν ο μόνος που τον λύτρωσε στην πυρά που είχε ριφθεί, επειδή δεν μπορούσε να απαλλαγεί από το δηλητηριώδη χιτώνα που κατέτρωγε την σάρκα του.Στέλνονται, λοιπόν, ο Οδυσσέας και ο Νεοπτόλεμος, ώστε να αποσπάσουν, ακόμα και με δόλο, το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Ο Φιλοκτήτης όμως αρνείται να τα δώσει, μη θέλοντας να συμφιλιωθεί με τους ανθρώπους που του είχαν δείξει σκληρότητα και τον είχαν εγκαταλείψει πριν δέκα χρόνια.Ο Οδυσσέας προσπαθεί να πείσει το Νεοπτόλεμο να ξεγελάσει το Φιλοκτήτη και να του πει πως κι αυτός εξαπατήθηκε από τον Οδυσσέα, που κατακράτησε τα όπλα του πατέρα του, Αχιλλέα, και γι ΄αυτό θύμωσε και έφυγε από την Τροία για να γυρίσει στη Σκύρο. Ο Νεοπτόλεμος αρνείται στην αρχή να μετάσχει στην απάτη, αλλά πείθεται, όταν του μιλά για τη δόξα που θα αποκτήσει όταν θα εκπορθήσει την Τροία με τα βέλη του Φιλοκτήτη. Ο Νεοπτόλεμος, αφού ξεγελά το Φιλοκτήτη, πάει να το μετανιώσει την τελευταία στιγμή και αρχίζει να το συζητά μαζί του. Εμφανίζεται όμως ο Οδυσσέας και γίνεται έντονη συζήτηση μεταξύ του και του Νεοπτόλεμου. Τελικά, ο Νεοπτόλεμος ακούει τη συνείδησή του και επιστρέφει το τόξο και τα βέλη στο Φιλοκτήτη, και ο Οδυσσέας φεύγει θυμωμένος. Ως από μηχανής θεός εμφανίζεται τότε ο Ηρακλής, ο οποίος πείθει το Φιλοκτήτη να πάει στην Τροία και να φέρει τη νίκη στους Αχαιούς. Ο Φιλοκτήτης πηγαίνει στην Τροία σκοτώνει με τα βέλη του τον Πάρι και είναι μέρος της ομάδας που κρύβεται μέσα στον Δούρειο Ίππο στην τελική επίθεση κατά της Τροίας.

Βρήκαν την ηλικία της Ιλιάδας του Ομήρου;

Ποια σχέση  μπορεί να έχει  ο Ομηρος  και  η  Ιλιάδα  με την γενετική; Επειδή  στην εποχή  μας  όλα  είναι πιθανά, ακόμη  κι  αυτό, πράγματι  επιστήμονες  της γενετικής αποφάσισαν  να  μελετήσουν την  Ιλιάδα χρησιμοποιώντας  μεθόδους  της  επιστήμης  τους  προκειμένου  να προσδιορίσουν το  έτος συγγραφής της. Σύμφωνα  έτσι  με τη  μελέτη προέκυψε  ότι ο  Ομηρος -εφ΄ όσον  βεβαίως ήταν  ένας και όχι πολλοί οι συγγραφείς,  καθώς σήμερα οι απόψεις διίστανται _ έγραψε το ωραιότερο και  πλέον σύνθετο  έργο του,  την Ιλιάδα το 762 π.Χ. (με  προσθήκη ή  αφαίρεση 50 χρόνων).

Το σημαντικό  είναι,  ότι η  χρονολογία  αυτή   συμπίπτει με  εκείνη που προτείνουν  οι περισσότεροι  μελετητές  της  Ιλιάδας   καθώς  η γενική εκτίμηση  είναι.  ότι το ομηρικό έπος  γράφτηκε τον 8ο  π.Χ. αιώνα. Το  απροσδόκητο  επομένως  βρίσκεται στο  γεγονός,  ότι γι΄ αυτή την προσέγγιση χρησιμοποιήθηκαν  οι ίδιες  τεχνικές που  αποκωδικοποίησαν  τη γενετική ιστορία του ανθρώπου με την παρακολούθηση   της  μετάλλαξης των γονιδίων.

 Στην επιστημονική  ομάδα που επιχείρησε την  πρωτότυπη έρευνα  μετείχαν ένας εξελικτικός  θεωρητικός στο Πανεπιστήμιο του Reading της Βρετανίας ο Μαρκ Πάγκελ, ένας γενετιστής στο Πανεπιστήμιο της Ιατρικής και Οδοντιατρικής του Νιου Τζέρσεϋ,   ο Ερικ Αλτσούλερ  και η Αντρέα Καλίντ γλωσσολόγος στο Reading και το  Ινστιτούτο Sante Fe στο Νέο Μεξικό.

 «Οι γλώσσες συμπεριφέρονται όπως ακριβώς τα γονίδια», δηλώνει ο  Pagel. «Προσπαθήσαμε λοιπόν να τεκμηριώσουμε  τις κανονικότητες στη γλωσσική εξέλιξη και μελετήσαμε το λεξιλόγιο του Ομήρου ως  μέσο για να   δούμε αν η  γλώσσα εξελίσσεται   έτσι, όπως  πιστεύαμε.  Αν ναι, τότε θα  έπρεπε να βρούμε μία ημερομηνία για τον Ομηρο». Οι επιστήμονες   λοιπόν παρακολούθησαν τις  λέξεις στην  Ιλιάδα με  τον  ίδιο  τρόπο  με τον  οποίο παρακολουθούν τα  γονίδια στο γονιδίωμα.

Στο  έργο  τους χρησιμοποίησαν όμως  και  ένα  γλωσσικό εργαλείο που αποκαλείται «Swadesh word list» (από το  όνομα του  αμερικανού γλωσσολόγου Morris Swadesh  που το σχεδίασε στη δεκαετία του 1940 και του 1950).  «Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει περίπου 200 έννοιες,  που εκφράζονται με λέξεις σε κάθε γλώσσα και κάθε πολιτισμό,  όπως λέξεις  για τα μέρη του σώματος, για χρώματα, για  συγγενικές σχέσεις  όπως πατέρας και μητέρα», είπε ο Pagel.

Στην  Ιλιάδα βρήκαν  173 από αυτές  και στη συνέχεια, μέτρησαν πόσο άλλαξαν. Εξέτασαν   επίσης την γλώσσα των Χετταίων, ενός λαού που υπήρξε κατά τη διάρκεια   του  Τρωικού πολέμου και  την σύγχρονη ελληνική, και εντόπισαν τις  αλλαγές   στις  λέξεις. Ακριβώς  δηλαδή,  όπως  μετριέται η γενετική ιστορία του ανθρώπου,   πηγαίνοντας  πίσω και  βλέποντας πως και πότε τα γονίδια μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου.

Οσο για τον  ίδιο τον Ομηρο  το μυστήριο της  ύπαρξής του φυσικά  παραμένει. «Είναι απίθανο να υπήρξε ποτέ ένα άτομο με το όνομα του Ομήρου, πουνα έγραψε την Ιλιάδα»,  δηλώνει  πάντως   Brian Rose, καθηγητής κλασικών σπουδών και επιμελητής  του  Τμήματος  Μεσογείου  στο Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. «Η  Ιλιάδα  είναι μία συλλογή προφορικών παραδόσεων που πηγαίνουν  πίσω στο 13ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για  ένα αμάλγαμα από πολλές ιστορίες που  επικεντρώθηκαν σε  συγκρούσεις σε μια συγκεκριμένη περιοχή της σημερινής  βορειοδυτικής Τουρκίας»,  προσθέτει.  

Αναδημοσίευση από ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ - tovima.gr, 28/2/2013

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthra/%CE%B2%CF%81%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CF%81%CE%BF%CF%85#ixzz3LPQSYIxV 

Όμηρος

Ο Όμηρος

Ο Όμηρος φέρεται ως ο συγγραφέας των ποιητικών κειμένων της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, από τα πρώτα κείμενα της Ιστορικής περιόδου της αρχαίας Ελλάδας, γνωστά ως «Ομηρικά Έπη».

Διαθέτουμε επτά βίους του Ομήρου που προέρχονται από την αρχαιότητα. Η καταγωγή του φαίνεται πως ήταν από τηνΙωνία και θρυλείται ότι επτά πόλεις ερίζουν για την καταγωγή του, με επικρατέστερες τη Σμύρνη και τη Χίο. Ως γονείς του αναφέρονται ο Μαίων και η Κριθηίδα και λέγεται ότι το πραγματικό του όνομα ήταν Μελησιγένης, επειδή γεννήθηκε κοντά στον ποταμό Μέλητα της Σμύρνης και ότι πήρε αργότερα το όνομα «Όμηρος», είτε επειδή ήταν τυφλός, είτε επειδή ήταν όμηρος των Κολοφωνίων στον πόλεμο με τη Σμύρνη. Σύμφωνα με τους βίους του, περιόδευσε απαγγέλλοντας τα έργα του στις ελληνικές πόλεις, απέκτησε μεγάλη φήμη, αλλά σε ένα διαγωνισμό με τον Ησίοδο στη Χαλκίδα δεν πήρε ΒΡΑΒΕΊΟ, επειδή προτιμήθηκε ο Ησίοδος ως ποιητής που εξυμνούσε την ειρήνη. Ως τόπος θανάτου του παραδίδεται η Ίος.Εκτός από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, στην αρχαιότητα αποδόθηκαν στον Όμηρο και άλλα έπη του τρωικού κύκλου, αρκετοί θρησκευτικοί ύμνοι, η επική παρωδία Βατραχομυομαχία και μια κωμική διήγηση για έναν χαζό ήρωα, τον Μαργίτη.Η σύγχρονη έρευνα, και ειδικότερα όσοι δέχονται ότι ο Όμηρος μπορεί να θεωρηθεί πραγματικό πρόσωπο, τοποθετεί τη ζωή του στον 8ο αι. π.Χ. και θεωρεί πιθανό ότι ήταν Ίωνας αοιδός, συνεχιστής μιας μακραίωνης παράδοσης προφορικών ηρωικών αφηγήσεων, που συνέθεσε την Ιλιάδα γύρω στο 750 π.Χ. και την Οδύσσεια γύρω στα 710 π.Χ.

Από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Την 1η Αυγoύστου του 1944 η 15χρονη Άννα Φρανκ καταχωρεί για τελευταία φορά στο διάσημο σήμερα ημερολόγιο της. Τρεις μέρες αργότερα, η οικογένεια Φρανκ συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς στρατιώτες και μεταφέρεται σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Τον επόμενο Μάρτιο, η Άννα Φρανκ, ταλαιπωρημένη από τις κακουχίες και άρρωστη με τύφο, φεύγει από τη ζωή.

 

Η Άννα Φρανκ

Η Άννα Φρανκ γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1929 στη Φρανκφούρτη. Ήταν μια έφηβος, η οποία έζησε το ναζιστικό καθεστώς, το οποίο και της κόστισε τη ζωή. Πρόλαβε όμως, αυτά τα λίγα χρόνια της ζωής της, να μας αφήσει αξιόλογη κληρονομιά. Το ημερολόγιό της θα παραμείνει για πάντα μια υπενθύμιση του ανθρώπινου κόστους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το ημερολόγιο διηγείται την ιστορία της νεαρής που πρέπει να μεγαλώσει με περιορισμούς και να επιβιώσει μέσα από απάνθρωπες καταστάσεις. Η ιστορία της καθημερινής της ζωής, το κρύψιμο, η διαβίωση με εφηβικές συναισθηματικές συγκρούσεις και οικογενειακές λογομαχίες σε συνδυασμό με την προσπάθεια να αντιμετωπίσει και να συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε στον εξωτερικό κόσμο, συνθέτουν μια ζωή που είχε μόλις αρχίσει.

Η οικογένειά της είχε μετακομίσει από τη Γερμανία στο Άμστερνταμ το 1933, όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη χώρα. Καθώς οι διώξεις των Εβραίων εντάθηκαν, η οικογένεια άρχισε τον Ιούλιο του 1942 να κρύβεται σε μυστικά δωμάτια του γραφείου του πατέρα της.

Μετά από δυο χρόνια τους κατέδωσαν, και η οικογένεια στάλθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά από μακροχρόνια παραμονή στο γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, η Άννα και η αδερφή της μεταφέρθηκαν στο Μπέργκεν – Μπέλσεν. Εκεί, η Άννα έδειξε το ίδιο κουράγιο και καρτερικότητα που την είχαν κάνει γνωστή.

Τον Φεβρουάριο του 1945 όμως και τα δυο κορίτσια αρρώστησαν από τύφο με τη Μαργκό Φρανκ να χάνει τη ζωή της λίγο αργότερα. Ο χαμός της αδερφής της λύγισε την Άννα η οποία πέθανε στις αρχές Μαρτίου του ίδιου έτους.

Ο πατέρας της, Όττο, ήταν ο μόνος που επέζησε από την οικογένεια Φρανκ. Ο Όττο Φρανκ γύρισε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, όπου ανακάλυψε ότι το ημερολόγιό της είχε περισωθεί. Πεπεισμένος ότι αποτελούσε μοναδική μαρτυρία, προχώρησε στην έκδοσή του αρχικά στην αγγλική γλώσσα, με τίτλο «The Diary of a Young Girl», κάνοντας την Άννα ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

Πηγή:  iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr

TV χωρίς σύνορα

Τοημερολόγιο στο διαδίκτυο  (Πηγή: http://cdn.sansimera.gr/media/files/Anne_Frank_Diary.pdf 

Η εσχάτη των ποινών

Θέμα: Ήρωας του διηγήματος είναι ο εννιάχρονος Δαμιανός Καράντζας, που έχει μεγάλο πάθος με το άθλημα του ποδοσφαίρου

·         γνωρίζει πολύ καλά τον χώρο του γηπέδου, τις ανωμαλίες του εδάφους, την κλίση και τις παγίδες της μορφολογίας του χώρου

·         Αγγίζει τα δοκάρια και τα τρύπια δίχτυα με θαυμασμό και δέος

·         Αφιερώνει όλο του τον χρόνο για να παίζει ποδόσφαιρο

·         Θέλει έντονα να συμμετέχει στους «διεθνείς» αγώνες ποδοσφαίρου στο νησί ανάμεσα στους Έλληνες κατοίκους και τους ξένους τουρίστες

Ενότητες/ Πλαγιότιτλοι (ενδεικτικά)

1.     «Δεν υπάρχει άλλος ... είναι γείτονες» – Η αγάπη του ήρωα για το ποδόσφαιρο και η επιθυμία του να συμμετέχει στους αγώνες

2.     «Ας είναι... Αυγούστου» – Χαρακτηριστικά των ποδοσφαιρικών αγώνων ανάμεσα στους Έλληνες του νησιού και τους ξένους τουρίστες

3.     «Το ίδιο πρόκειται... αυτή την ώρα»  - Ο αποκλεισμός από την ομάδα και η πικρία του μικρού ήρωα

4.     «Στο μεταξύ... το διαλύουν» – Η διακοπή του αγώνα και το ισόπαλο αποτέλεσμα

5.     «Ο Δαμιανός... Σταυρού» – Ο ‘αγώνας’ του μικρού ήρωα με υποτιθέμενους αντιπάλους και η εκδικητικότητά του

Γλώσσα : ζωντανή, απλή, δημοτική με διανθισμένες λαϊκές φράσεις και ποδοσφαιρική ορολογία.

Ύφος: λιτό και ζωντανό, με αρκετά λεπτομερή στοιχεία στην διήγηση και με χρήση του χρόνου ενεστώτα που δίνει έμφαση στα γεγονότα. Υπάρχουν και κάποια σχήματα λόγου που κάνουν το ύφος πιο γλαφυρό και παραστατικό.

Είδη αφήγησης αφήγηση, περιγραφή( με την χρήση εικόνων), διάλογος

Οι αφηγηματικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι:

Αφήγηση/Αφηγητής

Αφήγηση (ο αφηγητής είναι ετεροδιηγητικός, γράφει σε τρίτο πρόσωπο  και είναι παντογνώστης - υπάρχει μηδενική εστίαση και τα γεγονότα παρουσιάζονται με γραμμική αλληλουχία

Να 'σαι καλά δάσκαλε!

Χώρος: σχολική τάξη και το περιβάλλον του χωριού και της εξοχής

Χρόνος: αναδρομική αφήγηση που ξεκινά από το παρελθόν για να φτάσει στο παρόν γραμμικά

Θέμα: Το ενδιαφέρον και η αγάπη που καλλιεργεί ένας καθηγητής στους μαθητές μιας τάξης σχολείου της επαρχίας για το λαϊκό πολιτισμό και τη λαϊκή λογοτεχνική παράδοση.

Βασική Ιδέα: Η σημασία του σχολικού περιβάλλοντος στην ανάδειξη της αξίας του λαϊκού πολιτισμού.

Ενότητες Πλαγιότιτλοι (ενδεικτικά)

1η ενότητα: «Πρόπερσι που φοιτούσα… να τα διορθώσετε». Ο ρόλος του νέου φιλολόγου στην προβολή της αξίας του λαϊκού πολιτισμού

2η ενότητα «Πάντως, η δική μου η θέση… όταν το ξαναπήρε». Το πάθημα των δύο ξένων μαθητών.

Αφήγηση / Αφηγητής

- α’ πρόσωπο. - Ο αφηγητής συμμετέχει ως ήρωας στην ιστορία. - Εστιάζει τα γεγονότα μέσα από την προοπτική του παρελθόντος.

- Απευθύνεται νοερά σε β’ πρόσωπο στον παλιό του καθηγητή και μιλάει με την προοπτική του παρόντος.

- Στοχαστική διάθεση, μοιάζει να απευθύνεται σε έναν υποθετικό συνομιλητή. Περιγραφή συναισθημάτων.

- Αναδρομική αφήγηση.

Αφηγηματικοί τρόποι: Αφήγηση, περιγραφές, σχόλια του αφηγητή, διάλογοι.

Γλώσσα: Απλή, καθαρή δημοτική με λέξεις της καθημερινότητας πλησιάζει στην προφορική ομιλία.

Ύφος:  Απλό, με στοιχεία προφορικότητας

Εκφραστικά μέσα: Παρομοιώσεις, Μεταφορές, Επαναλήψεις, Ασύνδετα Σχήματα.

Ιδέες – συναισθήματα:

- Προβάλλεται ο σημαντικός ρόλος του εκπαιδευτικού στην ανάδειξη του λαϊκού πολιτισμού και κάθε αξίας που συντελεί στην κοινωνικοποίηση των παιδιών και στην αισθητική τους καλλιέργεια.

- Ο αστικός τρόπος ζωής, η στροφή από τη συλλογική ζωή στην προβολή του ατομικού συμφέροντος και η εισβολή ξένων προτύπων ζωής οδήγησαν στην περιφρόνηση του λαϊκού πολιτισμού και στην ισοπέδωση ιδεών και αξιών.

Τα δύο μοντέλα διδασκαλίας των μαθημάτων

Στο κείμενο παρουσιάζονται δύο μοντέλα διδασκαλίας:

Το πρώτο έχει να κάνει με την εφαρμογή των αρχών του «σχολείου εργασίας», ενός σχολείου που δεν είναι απομονωμένο από τη ζωή και την κοινωνία, που δεν περιορίζει την απόκτηση γνώσεων στους τοίχους του σχολικού περιβάλλοντος, αλλά ενθαρρύνει τους μαθητές σε δραστηριότητες που ξεφεύγουν από τα όρια του τυπικού αναλυτικού προγράμματος και τους καλλιεργεί δημιουργικά ενδιαφέροντα, ώστε να εφαρμόζουν στην πράξη τη θεωρητική γνώση.

— Στο σχολείο αυτό, πέρα από τον τρόπο απόκτησης των γνώσεων και ως προς τη σχέση μαθητή-δασκάλου, οι μαθητές δε φοβούνται το δάσκαλο, τον βλέπουν ως συνεργάτη και σύμβουλο και εκδηλώνονται μπροστά του με αυθορμητισμό και ειλικρίνεια, ενώ ο δάσκαλος συμπεριφέρεται στους μαθητές με οικειότητα και κατανόηση, δεν είναι απόμακρος και αυστηρός, δεν παρουσιάζεται ως αυθεντία, αλλά σέβεται την προσωπικότητα του μαθητή και παράλληλα δημιουργεί ευχάριστη ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας το διάλογο αντί για την αυταρχική επιβολή των απόψεων του.

Το δεύτερο μοντέλο δίνεται συνοπτικά με τη φράση: Αλλά ήξεραν πολύ καλά από κατάλογο, άγριες ή φαρμακερές φωνές και τρεμούλες. Το σχολείο αυτό έχει δασκάλους σκυθρωπούς και αυστηρούς, με συμπεριφορά αντιπαιδαγωγική, δηλαδή σκληρή, προσβλητική και αυταρχική. Ο δάσκαλος καταπιέζει τους μαθητές και επιβάλλεται με την απειλή του βαθμού και την άσκηση βίας (ξυλοδαρμός) προβάλλοντας τον εαυτό του ως αυθεντία. Οι μαθητές από την πλευρά τους τον τρέμουν από το φόβο τους και αισθάνονται ασφυχτικά και αποπνιχτικά, σαν φυλακισμένοι, ενώ η μόνη δραστηριότητα που τους επιβάλλεται είναι η στείρα απομνημόνευση ξερών και άψυχων γνώσεων μέσα στο απομονωμένο από τη ζωή και την κοινωνία περιβάλλον του σχολείου.

Πηγές: http://filologikagymnasium.blogspot.gr

http://blogs.sch.gr/skourti/

http://e-didaskalia.blogspot.gr

Εισαγωγή στο έπος (Ιλιάδα)

Ερωτήματα που δημιουργεί η Ιλιάδα:

1.       Είναι αληθινή ιστορία η Ιλιάδα ή είναι παραμύθι φτιαγμένο από τη φαντασία των αρχαίων Ελλήνων;.

Το αρχαίο Ίλιον (η Τροία) βρισκόταν στην ασιατική πλευρά του Ελλήσποντου και μπορούσε να ελέγξει και να φορολογήσει το ναυτικό εμπόριο των Αχαιών. Ταυτόχρονα είχε μεγάλα αποθέματα χρυσού και ορείχαλκου. Έτσι εκείνοι, με μια μεγάλη και οργανωμένη εκστρατεία και έπειτα από πολυετή πολιορκία, κυρίευσαν και κατέστρεψαν την Τροία. Αυτό είναι το ιστορικό μέρος.

Όσα περιγράφει ο Όμηρος και άλλοι επικοί ποιητές είναι δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας που μεταμόρφωσε τον πόλεμο σε θρύλους με το πέρασμα των αιώνων. Έτσι και ο Όμηρος προβάλλει στοιχεία της δικής του εποχής σαν να ανήκουν στη μυκηναϊκή (αναχρονισμοί). Γι΄ αυτό η Ιλιάδα δεν μπορεί να αποτελέσει ιστορική πηγή.

2.        Αφού η Ιλιάδα έχει ως βασικό θέμα το θυμό του Αχιλλέα με τον Αγαμέμνονα, γιατί ονομάζεται Ιλιάδα και όχι Αχιληίδα.

Ο Όμηρος στο βασικό θέμα της οργής του Αχιλλέα παρεμβάλλει και άλλα επεισόδια από το δεκαετή πόλεμο, ανατρέχοντας στο παρελθόν και προβλέποντας το μέλλον. Έτσι μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα που κρατά ο θυμός του Αχιλλέα βλέπουμε γεγονότα από ολόκληρο τον πόλεμο.