Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Αγησίλαος, όπου πίστευε ότι θα ωφελούσε σε κάτι την πατρίδα, δε σταματούσε να μοχθεί, ούτε απέφευγε τους κινδύνους, δε λυπόταν τα χρήματα, ούτε πρόβαλλε ως δικαιολογία το σώμα ή τα γηρατειά, αλλά αυτό θεωρούσε ότι είναι καθήκον του καλού βασιλιά, το να κάνει, δηλαδή, όσο το δυνατόν περισσότερα καλά στους υπηκόους του. Ανάμεσα στις μεγαλύτερες ωφέλειες της πατρίδας του συγκαταλέγω κι αυτό ότι, ενώ ήταν ο πιο δυνατός στην πόλη, υπηρετούσε φανερά σε πολύ μεγάλο βαθμό τους νόμους. Γιατί ποιος θα τολμούσε να μην υπακούει όταν έβλεπε το βασιλιά να υπακούει; [...]Αυτός και τους πολιτικούς του αντιπάλους στην πόλη τους συμπεριφερόταν όπως ο πατέρας προς τα παιδιά του. Κατηγορούσε, βέβαια, όσους έκαναν κάποιο σφάλμα, τους τιμούσε όμως αν έκαναν κάτι καλό, συμπαραστεκόταν, αν παρουσιαζόταν σε κάποιον συμφορά, επειδή δε θεωρούσε κανένα πολίτη εχθρό, αλλά ήθελε να τους επαινεί όλους, και θεωρούσε κέρδος το να σώζονται όλοι ζημιά αν χανόταν κάποιος, έστω και ασήμαντος.
Ξενοφῶν, Ἀγησίλαος 7.13
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου